Polityka równości płci (gender mainstreaming) – uwzględnianie perspektywy płci w głównym nurcie wszystkich procesów politycznych, priorytetów i działań, na wszystkich ich etapach, tj. na etapie planowania, realizacji i ewaluacji. Polityka równości płci to celowe, systematyczne i świadome ocenianie danej polityki i działań z perspektywy wpływu na warunki życia kobiet i mężczyzn, które ma na celu przeciwdziałanie dyskryminacji i osiągnięcie faktycznej równości płci.

• równej płacy
• równego wynagradzania za pracę o równej wartości
• równego dostępu do zatrudnienia
• równego dostępu do kształcenia zawodowego
• równego przyznawania awansu, nagród pracowniczych
• równych warunków zatrudnienia
• uzyskiwanie niezbędnej pomocy pracodawcy i realizacji swoich uprawnień    związanych z ww.

• emerytury,
• renty,
• zasiłki dla bezrobotnych,
• obowiązkowe lub dobrowolne zakładowe pracownicze programy emerytalne.

• dyskryminacja indywidualna – słowne albo fizyczne akty dyskryminacji (np. molestowanie);
• dyskryminacja instytucjonalna – praktyki instytucjonalne (np. nierówny dostęp do zasobów);
• dyskryminacja strukturalna – system społeczno-prawno-ekonomiczny (np. wykluczenie społeczne)

• bezpośrednia – ma miejsce wówczas, gdy dana osoba jest traktowana mniej korzystnie, niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji, z powodu swojej płci;
• pośrednia – ma miejsce wówczas, gdy z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka mogą doprowadzić do szczególnie niekorzystnej sytuacji osób należących do jednej płci, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są odpowiednie i konieczne;
• krzyżowa – nakładanie się na siebie kilku przyczyn dyskryminacji, np. z powodu wieku, płci, orientacji seksualnej czy niepełnosprawności.

• ograniczone możliwości wyboru i realizacji własnej drogi życiowej, rozwijania własnych talentów i zdolności;
• ograniczony dostęp lub brak dostępu do cennych i ważnych zasobów, takich jak: pieniądze, czas, informacja, szanse edukacyjne, szanse zdrowotne;
• wykluczenie społeczne, czyli brak lub ograniczone możliwości uczestnictwa, wpływania i korzystania z podstawowych instytucji/ usług/ praw publicznych, które powinny być dostępne dla wszystkich.

• każde zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności albo poniżenie bądź upokorzenie pracownika/ pracownicy;
• może przejawiać się w wykluczaniu, izolowaniu, wymuszaniu zachowań poprzez natrętne i uporczywe naprzykrzanie się, najczęściej bliskie napastowaniu.

• jest szczególnym przejawem naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu;
• każde nieakceptowane zachowanie o charakterze seksualnym lub inne zachowanie godzące w godność kobiet i mężczyzn związane z ich przynależnością do określonej płci, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności lub poniżenie albo upokorzenie pracownika/ pracownicy;
• na zachowanie takie mogą się składać fizyczne, werbalne lub pozawerbalne elementy.

• zjawisko, kiedy mężczyźni wykonujący zawody stereotypowo postrzegane jako „kobiece”, awansują szybciej i zarabiają więcej od kobiet pracujących na tych samych stanowiskach bądź wykonujących tę samą pracę

• sytuacja, gdy większość kobiet pracuje na stanowiskach tzw. Peryferyjnych, pomocniczych, administracyjnych, wspierających;
• z takich stanowisk trudniej jest awansować na stanowiska kierownicze, centralne, które wiążą się z większym zakresem odpowiedzialności, większymi zarobkami, a także większym prestiżem społecznym.

• sytuacja, w której kobietom zbliżającym się do szczytu hierarchii pracowniczych w zakładach pracy coraz trudniej jest awansować, a najwyższe stanowiska decyzyjne w firmach są najczęściej nieosiągalne;
• przyczyną tej bariery są niewidoczne, tzn. niewynikające z przyczyn formalnych, ale ze stereotypów lub kultury organizacyjnej firmy, uniemożliwiające kobietom awans.

• pojęcie to oznacza zawody o niskim statusie, cechujące się małymi możliwościami awansu; odnosi się do zajęć osób – głównie są nimi kobiety, które tkwią „przylepione” na najniższym poziomie (pomoc domowa, pielęgniarka itp.)

• Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
• Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

• Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym.
• Kobieta i mężczyzna mają w szczególności równe prawo do kształcenia, zatrudnienia i awansów, do jednakowego wynagradzania za pracę jednakowej wartości, do zabezpieczenia społecznego oraz do zajmowania stanowisk, pełnienia funkcji oraz uzyskiwania godności publicznych i odznaczeń.